پی‌آر‌پی رحم (PRP)

پی‌آر‌پی (PRP) به معنای پلاسمای غنی از پلاکت است که از خون خود فرد تهیه می‌شود. در برخی بیماران، PRP به‌عنوان یک درمان کمکی در درمان‌های باروری به‌ویژه IVF مورد استفاده قرار می‌گیرد.

معمولاً در افرادی که یک یا چند انتقال ناموفق جنین داشته‌اند، تزریق PRP دو روز پیش از انتقال رویان به داخل رحم انجام می‌شود.

آیا PRP رحم باعث موفقیت صددرصد IVF می‌شود؟

مطالعات علمی نشان می‌دهند که PRP می‌تواند در برخی گروه‌ها مانند خانم‌هایی با ضخامت اندومتر پایین، سابقه انتقال ناموفق جنین یا چسبندگی داخل رحمی، به بهبود نتایج باروری کمک کند؛ با این حال، هیچ درمانی به‌تنهایی باعث افزایش صددرصدی شانس لانه‌گزینی نمی‌شود.

شکست لانه‌گزینی جنین به عوامل متعددی از جمله اختلالات کروموزومی، کیفیت جنین، تکنیک انتقال و مشکلات رحمی وابسته است.

زمان‌بندی تزریق PRP

• در ضخامت اندومتر پایین: بین روزهای ۸ تا ۱۷ سیکل
• در سابقه انتقال ناموفق جنین: دو روز قبل از انتقال جنین

نحوه تهیه PRP

1. نمونه‌گیری خون: برای کاهش خطر عفونت یا واکنش ایمنی، خون از خود فرد گرفته می‌شود.
2. سانتریفیوژ: نمونه خون حدود ۱۵ دقیقه سانتریفیوژ می‌شود تا پلاکت‌ها از سایر اجزای خونی جدا شوند.
3. آماده‌سازی پلاسما: پلاسمای حاصل که غنی از پلاکت و فاقد اجزای سلولی دیگر است، برای تزریق آماده می‌شود.

نحوه انجام تزریق PRP رحم

ابتدا فرد روی تخت معاینه قرار می‌گیرد و ناحیه تناسلی توسط پزشک به‌طور کامل شست‌وشو داده می‌شود. سپس با قرار دادن اسپکولوم، PRP از طریق یک کاتتر بسیار باریک به داخل رحم تزریق می‌گردد.

PRP می‌تواند از طریق بهبود تکثیر سلولی، افزایش عروق‌سازی و خواص ضدالتهابی، پذیرش اندومتر را بهبود بخشد و به افزایش ضخامت لایه داخلی رحم کمک کند.

از آنجا که PRP از خون خود فرد تهیه می‌شود، خطر انتقال بیماری‌های ویروسی، واکنش‌های ایمنی یا آلرژی وجود ندارد. لکه‌بینی خفیف پس از انجام PRP طبیعی است.